نئاندرتال ها ۵۹هزار سال پیش پوسیدگی دندان را درمان می کردند
به گزارش آتی جو، دانشمندان به شواهدی دست یافته اند که نشان میدهد نئاندرتال ها هزاران سال قبل از ظهور تمدن های انسانی، نوعی درمان ابتدایی دندان را انجام می دادند.
به گزارش آتی جو به نقل از خبر آنلاین و بر طبق گزارش زومیت، بررسی یک دندان ۵۹هزار ساله ی نئاندرتال نشان داده است این انسان های باستانی احتمالا برای کاهش درد ناشی از پوسیدگی، دندان را بطور عمدی سوراخ می کرده اند؛ کشفی که قدیمی ترین شواهد شناخته شده از نوعی دندان پزشکی ابتدایی را حدود ۴۵هزار سال عقب می برد و تصویر پیچیده تری از توانایی های ذهنی نئاندرتال ها ارائه می کند.
به گزارش نیوساینتیست، دندان باستانی در در غاری در کوه های آلتایِ جنوب غربی سیبری روسیه کشف شد؛ منطقه ای که نئاندرتال ها حدود ۷۰هزار سال پیش بعد از مهاجرت از اروپا در آن ساکن شدند. نئاندرتال ها گروهی از انسان های باستانی بودند که تا حدود ۴۰هزار سال قبل در قسمتهایی از اروپا و آسیا زندگی می کردند و نزدیک ترین خویشاوند منقرض شده انسان امروزی به شمار می روند.
دندان کشف شده، آسیای دوم فک پایین است و نشانه های واضحی از پوسیدگی شدید و مداخله انسانی را در خود دارد. در مرکز آن حفره ای نامنظم دیده می شود که تا پالپ یا بخش نرم داخلی دندان، جایی که اعصاب و رگ های خونی قرار دارند، ادامه پیدا کرده است.
بررسی ها نشان داده است این حفره بر اثر شکستگی طبیعی ایجاد نشده، بلکه با ابزارهای سنگی نوک تیز بطور عمدی تراشیده و سوراخ شده است. آثار چرخش ابزار روی دیواره های داخلی حفره نیز این احتمال را تقویت می کند که نئاندرتال ها تلاش داشته اند منبع درد را از بین ببرند.
در ابتدا تصور می شد دندان بعد از مرگ شکسته شده باشد، اما مطالعات میکروسکوپی و تصویربرداری های پیشرفته، نشانه های روشنی از مداخله انسانی را آشکار کرد. همین طور خراش هایی روی دندان دیده شد که احتمالا در اثر استفاده مکرر از خلال دندان بوجود آمده اند.
سه نمای مختلف از دندان نئاندرتال که شواهدی از مداخله برای درمان پوسیدگی دندان را نشان داده است.
قبل از این، قدیمی ترین شواهد درمان دندان در ارتباط با حدود ۱۴هزار سال پیش و متعلق به انسان خردمند در ایتالیا بود که تنها آثار خراش روی پوسیدگی در آن دیده می شد. اما در نمونه جدید، ابزار تا نزدیکی عصب دندان پیش رفته است.
بررسی ها نشان داده است ابزارهای مورد استفاده احتمالا از سنگ یشم ساخته شده بودند؛ سنگی سخت که می تواند برای سوراخ کاری تدریجی مینای دندان مناسب باشد. شکل حفره نیز شباهت زیادی به کوشش برای تخلیه بافت لطمه دیده یا عفونی دارد.
نکته مهم این است که لبه های حفره صاف و صیقلی شده اند؛ موضوعی که نشان داده است فرد بعد از دریافت درمان بازهم مدت قابل توجهی از دندان برای جویدن بهره برده است. این مورد احتمال موفقیت نسبی درمان در کاهش درد را تقویت می کند.
برای آزمایش فرضیه، محققان با ابزارهای سنگی بازسازی شده روی دندان های انسان امروزی آزمایش انجام دادند و توانستند درطول حدود ۵۰ دقیقه حفره هایی مشابه ایجاد کنند. این آزمایش نشان داد انجام چنین کاری به دقت و مهارت زیادی نیاز داشته است.
سوراخ کاری دندان بدون بی حسی، آن هم تا نزدیکی عصب، احتمالا درد خیلی شدیدی ایجاد می کرده است. بااین حال، از میان رفتن پالپ لطمه دیده می توانسته موجب مرگ عصب و کاهش درد مزمن شود.
این یافته ها با شواهد دیگری هماهنگی دارد که در سالهای اخیر تصویر پیچیده تری از نئاندرتال ها ارایه کرده اند؛ از ساخت ابزارهای پیشرفته و استفاده از رنگدانه ها گرفته تا دفن مردگان و خلق آثار هنری ساده.
بااین حال، برخی محققان تاکید می کنند که نباید این اقدام نئاندرتال ها را با دندان پزشکی پیشرفته امروزی یکسان دانست. به باور آنها، نئاندرتال ها احتمالا دانش پزشکی واقعی یا درک علمی از ساختار دندان، عفونت و باکتری ها نداشتند، اما به مرور تجربه کرده بودند که دستکاری یا تخلیه بخش لطمه دیده دندان می تواند درد را کمتر کند. به همین دلیل، برخی دانشمندان ترجیح می دهند بجای «دندان پزشکی»، از اصطلاح «پیشادندان پزشکی» استفاده کنند؛ یعنی نوعی تلاش ابتدایی اما آگاهانه و هدفمند برای کاهش درد و درمان لطمه دندان، بدون برخورداری از دانش پزشکی مدرن.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب