روش جدید چین برای از کار انداختن ناوهای هواپیمابر
به گزارش آتی جو، در صورت وقوع درگیری بر سر تایوان، ناوهای هواپیمابر آمریکا امکان دارد با تهدیدی فناورانه رو به رو شوند که هدفش نه غرق کردن آنها، بلکه از کار انداختن توان عملیاتی آنها است.
به گزارش آتی جو به نقل از خبر آنلاین، به کارگیری مجموعه ای از فناوری ها توسط چین سبب شده تا اگر درگیری بر سر تایوان به رویارویی با آمریکا تبدیل گردد، ناوهای هواپیمابر ایالات متحده دیگر نتوانند مثل قبل به سادگی به منطقه نزدیک شوند. چین طی چند دهه، شبکه ای از موشک های دوربرد و سیستم های شناسایی ساخته است که می تواند ناوهای بزرگ آمریکایی را قبل از ورود به محدوده عملیاتی، به یک هدف پرریسک تبدیل کند.
به نقل از فارس، مسئله فقط قدرت تخریب یک موشک نیست؛ مشکل اصلی، پیدا کردن ناو در اقیانوس و رساندن موشک به آنست. چین برای حل این مشکل به سراغ تلفیقی از ماهواره ها، رادارهای دوربرد، پهپادها و سیستم های شناسایی رفته است. در چنین ساختاری، یک موشک ضدکشتی تنها آخرین حلقه زنجیره ای است که از کشف و ردیابی هدف شروع می شود. برخی تحلیل ها هم باور دارند هدف پکن الزاماً غرق کردن ناو نیست؛ وارد کردن صدمه به عرشه پرواز یا مختل کردن عملیات آن می تواند برای خارج کردن ناو از میدان کافی باشد.
این رویکرد ریشه در تجربه بحران تنگه تایوان در سالیان ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ دارد؛ زمانی که حضور ناوهای هواپیمابر آمریکا توانست فشار نظامی چین را تحت تأثیر قرار دهد. بعد از آن، پکن توسعه توانایی های موسوم به «ضددسترسی و جلوگیری از ورود» را با جدیت بیشتری دنبال کرد. موشک های بالستیک ضدکشتی مانند «دی اف-۲۱دی» و «دی اف-۲۶» در مرکز این راهبرد قرار دارند و هدف آنها رشد هزینه نزدیک شدن ناوهای آمریکایی به سواحل چین است.
در سالیان اخیر، این تهدید از موشک های زمینی فراتر رفته است. چین در کنار موشک ها، از پهپادها، زیردریایی ها، ماهواره ها و دیگر ابزارهای شناسایی بهره می برد، زنجیره ای که می تواند یک ناو متحرک را در فاصله ای خیلی دور شناسایی، موقعیت آنرا مشخص و اطلاعات موردنیاز برای حمله را منتقل کند.
یک مطالعه نظامی پخش شده در چین هم امکان استفاده هماهنگ از دسته های موشکی برای حمله به گروه رزمی ناوهای آمریکایی در فاصله حدود سه هزار کیلومتری را بررسی نموده است. در عین حال، تبدیل یک ناو درحال حرکت به یک هدف واقعی خیلی دشوارتر از به هدف خوردن به یک هدف ثابت روی زمین است. ناوهای هواپیمابر تنها یک کشتی منفرد نیستند و به طور معمول در مرکز یک گروه رزمی شامل ناوشکن ها، سیستم های پدافندی، هواپیماها و دیگر شناورها فعالیت می نمایند. ازاین رو موشک مهاجم باید از یک شبکه دفاعی چندلایه عبور کند و در شرایطی که هدف دائماً درحال تغییر موقعیت است، مسیر صحیح را پیدا کند.
اهمیت این مورد برای تایوان در یک نکته خلاصه می شود: چین شاید مجبور نباشد ناو آمریکایی را غرق کند؛ کافی است نزدیک شدن آنرا بیش از اندازه خطرناک کند. اگر ناوهای هواپیمابر برای حفظ امنیت خود مجبور شوند صدها یا حتی هزاران کیلومتر دورتر از منطقه درگیری فعالیت کنند، برد مؤثر هواپیماهای آنها کاهش پیدا می کند و نقش آنها در پشتیبانی مستقیم از تایوان دشوارتر می شود. به همین دلیل، نبرد احتمالی بر سر تایوان می تواند قبل از اولین شلیک، به جنگی برای پیدا کردن و دور نگه داشتن ناوهای هواپیمابر تبدیل گردد.
در همین حال، مانور های اخیر تایوان هم نشان میدهد این سناریو فقط روی کاغذ بررسی نمی گردد. ارتش تایوان در مانور سالانه خود، همچون واکنش به حملات موشکی، تعمیر سریع باندهای صدمه دیده و آماده سازی هواپیماها برای برگشت سریع به عملیات را تمرین کرده است. در چنین شرایطی، آینده ناوهای هواپیمابر در غرب اقیانوس آرام الزاماً با «غرق شدن» آنها تعیین نمی شود؛ ممکنست مسئله مهم تر، وادار کردن آنها به فاصله گرفتن از میدان نبرد باشد.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب